ST2 jako marker ryzyka wystąpienia opornej na leczenie choroby i śmierci

Żadne biomarkery osocza nie są powiązane z odpowiedzią ostrej choroby przeszczepu przeciwko gospodarzowi (GVHD) na terapię po allogenicznym hematopoetycznym transplantowaniu komórek macierzystych. Metody
Porównano 12 biomarkerów w osoczu, uzyskując medianę 16 dni po rozpoczęciu leczenia od 10 pacjentów z pełną odpowiedzią do 28 dnia po rozpoczęciu leczenia oraz w osoczu otrzymanym od 10 pacjentów z postępującą GVHD podczas leczenia. Biomarker wiodący, hamujący rakotwórczość 2 (ST2), był mierzony na początku leczenia GVHD w osoczu od 381 pacjentów i podczas pierwszego miesiąca po transplantacji w trzech niezależnych zestawach obejmujących 673 pacjentów w celu określenia związku tego biomarkera z leczeniem. oporność na GVHD i 6-miesięczną śmiertelność po leczeniu lub transplantacji.
Wyniki
Spośród 12 markerów, ST2 miał najbardziej znaczący związek z opornością na terapię GVHD, a następnie śmiercią bez nawrotu. W porównaniu z pacjentami z niskimi wartościami ST2 podczas rozpoczynania leczenia, pacjenci z wysokimi wartościami ST2 byli 2,3 razy bardziej narażeni na oporną na leczenie GVHD (95% przedział ufności [CI], 1,5 do 3,6) i 3,7 razy bardziej prawdopodobne, że umrą w ciągu 6 miesiące po leczeniu (95% CI, 2,3 do 5,9). Pacjenci z niskimi wartościami ST2 mieli niższą śmiertelność bez nawrotów niż pacjenci z wysokimi wartościami ST2, niezależnie od stopnia GVHD (11% w porównaniu do 31% wśród pacjentów z oceną I lub II GVHD i 14% w porównaniu do 67% wśród pacjentów z klasą III lub IV GVHD, P <0,001 dla obu porównań). Stężenie ST2 w osoczu w dniu 14 po przeszczepie wiązało się z 6-miesięczną umieralnością bez nawrotu, niezależnie od intensywności schematu kondycjonowania.
Wnioski
Poziomy ST2 zmierzone na początku terapii dla GVHD i podczas pierwszego miesiąca po transplantacji poprawiły stratyfikację ryzyka dla opornej na leczenie GVHD i śmierci bez nawrotu po transplantacji. (Finansowane przez National Institutes of Health.)
Wprowadzenie
Chociaż umieralność związana z chorobą przeszczepu przeciwko gospodarzowi (GVHD) po allogenicznym transplantacji krwiotwórczych komórek macierzystych została zmniejszona, 1,2 ostra GVHD pozostaje głównym powikłaniem allogenicznego przeszczepienia, występującym u około połowy biorców przeszczepów.3,4 Wysoki glikokortykoidy ogólnoustrojowe w dawce pozostają w terapii pierwszego rzutu w przypadku GVHD, 5-9, chociaż tylko połowa pacjentów ma całkowitą rozdzielczość GVHD do 28 dnia po rozpoczęciu leczenia.6 Pacjenci, którzy nie mają odpowiedzi na terapię GVHD, są narażeni na wysokie ryzyko zgonu bez nawrót pierwotnej choroby, w przypadku której przeprowadzono transplantację w ciągu 6 miesięcy po rozpoczęciu leczenia. 10-13 Wcześniej opisywaliśmy, że model z sześcioma biomarkerami diagnostycznymi GVHD (receptor ? interleukiny-2, receptor czynnika martwicy nowotworów, czynnik wzrostu hepatocytów, i interleukina-8 dla układowego GVHD14, elafina dla skóry GVHD15 oraz regenerująca 3? [REG3?] pochodząca z wysp trzustkowych dla GVHD16 żołądkowo-jelitowego) była związana z odpowiedzią na GVHD th w 28. dniu leczenia i śmiertelność po 6 miesiącach od rozpoczęcia terapii.17 Jednak żadne z tych badań nie było zaprojektowane w celu zidentyfikowania biomarkerów oporności na glukokortykoidy.
W bieżącym badaniu wykorzystaliśmy proteomiczne podejście do plazmy w celu porównania pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na leczenie u pacjentów, którzy nie stwierdzili supresji czynnika rakotwórczości 2 (ST2) jako najbardziej silnego związku z ryzykiem, z 12 markerów braku reakcji na terapię GVHD i późniejsza śmierć bez nawrotu, które zostały ocenione
[podobne: agencja hostess, Fordanserki, fitamina ]

Powiązane tematy z artykułem: agencja hostess fitamina Fordanserki