Leczenie wewnątrznaczyniowe w przypadku ostrego udaru niedokrwiennego AD 3

Po uzyskaniu informacji diagnostycznych interwencjonista może rozważyć farmakologiczną lub mechaniczną trombolizę lub oba te czynniki. W przypadku zakrzepicy farmakologicznej mikrocewnik miał być umieszczony blisko (lub w obrębie lub poza) zakrzepu za pomocą mikroguidu; pełna dawka t-PA nie przekraczała 0,9 mg na kilogram masy ciała (maksymalnie 90 mg dla pacjentów o masie ciała ?100 kg) i miała być dostarczona w ciągu godziny. Jeśli całkowita rekanalizacja została osiągnięta przed osiągnięciem maksymalnej dawki, infuzja t-PA została zatrzymana. Opcja mechanicznej trombolizy pozostawiona została każdemu dyskrecji interwencjonisty. Zakrzepica mechaniczna może wymagać użycia mikro-prowadnika, aby ułatwić dezintegrację skrzepliny, systemów do wychwytywania i ekstrakcji skrzepliny lub bardziej złożonych systemów do jej kruszenia i zasysania. U pacjentów z deficytem neurologicznym, ale bez odpowiedniej okluzji, procedura wewnątrznaczyniowa obejmowała wstrzyknięcie t-PA do obszaru naczyniowego, który prawdopodobnie został dotknięty. Ilość leku do wstrzyknięcia, która ponownie nie przekroczyła 0,9 mg na kilogram (maksymalnie 90 mg dla pacjentów o masie ciała ?100 kg), była według uznania operatora. Jeśli pacjent nie miał deficytu neurologicznego, nie podano t-PA. Wybór ogólnego znieczulenia lub sedacji w celu przeprowadzenia zabiegu był uznaniowy.
Dożylna tromboliza
Ogólnoustrojowe leczenie trombolityczne należy rozpocząć natychmiast po randomizacji, w ciągu 4,5 godziny po wystąpieniu objawów. Dożylne t-PA podawano w dawce 0,9 mg na kilogram (maksymalnie 90 mg), przy czym 10% podawano jako początkowy bolus, a pozostałe 90% jako stały wlew przez 60 minut.
Terapie skojarzone
Wszyscy pacjenci w obu grupach otrzymali najbardziej odpowiednią terapię związaną z terapiami, do których zostali przydzieleni. W ciągu pierwszych 24 godzin od pojawienia się symptomów należy unikać środków przeciwpłytkowych i przeciwzakrzepowych, z wyjątkiem heparyny stosowanej podczas leczenia endowaskularnego i leczenia przeciwpłytkowego, jeśli stent miał być zastosowany podczas zabiegu.
Ocena pacjentów
Deficyt neurologiczny oceniano ilościowo za pomocą Skali Udaru NAC (National Institutes of Health Stroke Scale), 15-punktowej skali, która ocenia poziom upośledzenia neurologicznego.22 Całkowite wyniki NIHSS wahają się od 0 do 42, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższe zawały mózgowe (wyniki ?6 wskazują na łagodne upośledzenie neurologiczne, a wyniki ?25 wskazują na bardzo poważne upośledzenie). Egzaminatorzy zostali przeszkoleni i certyfikowani w zakresie korzystania z NIHSS. Pacjenci byli oceniani skalą w punkcie wyjściowym oraz w dniu 7 lub w dniu wypisu lub przeniesienia do innego szpitala, w zależności od tego, co wystąpiło wcześniej.
Długoterminowy stan kliniczny został oceniony 90 dni po randomizacji za pomocą wywiadu telefonicznego przeprowadzonego przez pojedynczego neurologa, który nie był świadomy wykonywania zabiegów i który przeszedł specjalne szkolenie w ocenie wyniku ze zmodyfikowaną skalą Rankina (która mieści się w zakresie od 0 do 6, 0 oznacza brak objawów, a 6 oznacza śmierć); egzaminator użył listy kontrolnej codziennych czynności jako przewodnika podczas przesłuchiwania pacjenta.23,24 Jeśli pacjent nie był dostępny, udzielono wywiadu z pełnomocnikiem.
Wyniki i środki bezpieczeństwa
Pierwszorzędowym rezultatem było przeżycie wolne od niepełnosprawności po 90 dniach, przy czym niepełnosprawność zdefiniowana jako zmodyfikowany wynik Rankina 0 (brak objawów) lub (brak klinicznie znaczącej niepełnosprawności pomimo objawów)
[hasła pokrewne: cyklofosfamid, wieszaki na medale, asumin ]

Powiązane tematy z artykułem: asumin cyklofosfamid wieszaki na medale